چاه و چاهک آسانسور دو اصطلاح رایج هستند که برخی مهندسین،  اشتباهاً آن‌ ها را به‌ جای هم به کار می‌ برند

چاه آسانسور فضایی است که به‌ صورت یک تونل عمودی از پائین ترین سطح ساختمان (پی) تا سطح بام آخرین طبقه ساختمان و تا اتاقی در بالای ساختمان به نام موتورخانه ادامه دارد و کابین آسانسور و سایر متعلقات آن در این مکان حرکت می نماید.

چاه آسانسور با دیوارهای داخلی طبقات و درب‌ ها محصور شده و در این فضا، ریل حرکتی آسانسور و برخی از تجهیزات آسانسور نصب می‌شوند.

هیچ‌ گونه تجهیزات غیر آسانسوری (مانند آنتن مرکزی، شیرهای آب یا گاز و سیم‌کشی برق غیر مرتبط با آسانسور) نباید در این چاه، نصب یا عبور داده شوند.

چاهک آسانسور همان چاله پایین آسانسور می‌باشد که در پی ساختمان اجرا

می‌شود. در واقع چاهک، بخشی از چاه آسانسور است. چاهک آسانسور جهت تأمین فضای جان‌ پناه برای سرویس‌ کاران و نصب برخی تجهیزات از قبیل ضربه‌ گیر یا بافر و… در پی اجرا می‌ شود.

استاندارد چاهک آسانسور

1- طبق استاندارد نصب آسانسور، کف چاهک باید کاملاً صاف و تراز باشد. البته نقاطی که ضربه‌گیرها و بافرها و وسایل مکش آب (لوله پلیکا) نصب می‌شود نیازی نیست که کاملاً تراز باشند.

2- دیوارهای چاهک آسانسور در تمام دور تا دور چاهک، تماماً باید از جنس پلاستر ماسه و سیمان اجرا شوند.

3- کلیه آرماتورهای زائد موجود بر سطح دیواره چاهک‌ ها، باید جمع‌ آوری و پاک‌ سازی گردند.

4- کلیه آهن‌ آلات داخل چاهک باید به‌ وسیله ضد زنگ، رنگ‌ آمیزی و پوشیده شوند.

5- وجود هرگونه حفره و یا استفاده از مواد قابل اشتعال هم در داخل چاهک ممنوع است.